Kolacja, opłacona przez firmę statkową, miała formę szwedzkiego stołu. Kelnerzy sprawdzali jedynie otrzymane w recepcji vouchery, dzięki którym muzycy mieli zapewnione dwa posiłki. Mogli także zamówić drinki alkoholowe, ale odpłatnie.
Z wielkiego stołu, barwnego od rozmaitych potraw, Łukasz wybierał ulubione specjały w dużych ilościach, by nabrać sił po podroży, a przed czekającym go graniem na bębnach. Czuł, że po kilkutygodniowej przerwie w graniu potrzebuje energii. Nie musiał się już wspomagać alkoholem, choć zimne piwo, jakie proponował Cesar, bardzo go kusiło.
Wreszcie wypocznę bez żadnego skrępowania – myślał. – Od jutra nie zaznam już takiej wolności. Na statku muszę zapomnieć o luksusach jak wielkie łoże, okno z balkonem czy przestronna łazienka z wanną. No, a przede wszystkim połowę kabiny zajmie muzyk, z którym długi czas kontraktu przyjdzie mi dzielić na dobre i złe. Czy ten „serial” będzie udany, z jakimi ludźmi przyjdzie mi się zmierzyć i w jakich warunkach pracować przez cztery miesiące?
Witając się z muzykami, usłyszał, że trębacz, saksofonista tenorowy, gitarzysta i drugi pianista przyjechali z Ukrainy, a saksofonista altowy to Kanadyjczyk, ale z Włoch. Do tego szefem całego ansamblu będzie pianista z Filipin.
No, to mamy niezły składzik – pomyślał. – Gdyby nie bagaże, a właściwie znajome futerały na instrumenty muzyczne, można by powiedzieć, że to robotnicy portowi. – Śmiał się w duchu.
Band liderem, czyli kierownikiem zespołu, był najmniejszy wzrostem Filipińczyk o hiszpańskim imieniu Juan. Prosił muzyków, by mówili do niego One, jak „łan”, co podobno było łatwiej zapamiętać. Łukasz przyjął to również jako Number One, czyli pierwszy.
Z ogromną ulgą przyjął odroczenie numerowania nut. Po długim szkoleniu i dwóch próbach wypalił na ląd jak wystrzelony z procy. Byle na chwilę zapomnieć o obowiązkach, łomocie i przede wszystkim stresie.
Ułożył w kolejności wszystkie nuty na pulpicie i przypiął je specjalnymi klamrami. Na wypadek silniejszego wiatru zabezpieczył, aby nie spadały na pokład. Zdarzało się, że podczas występu na decku nuty muzyków fruwały gdzieś w powietrzu, a nawet gnały z wiatrem za burtę, do morza. By temu zapobiec, kartki spinało się klamerkami lub przykrywało przeźroczystą, plastikową płytą. W czasie gry non stop trudno jednak było przekładać nuty pod plastikiem, dlatego Łukasz wolał je mieć „na żywo” i zrzucać te już przegrane pod bębny.
Gdy przeleciał treść listu Alicji, syknął:
– A więc pisarka.
Nie wiedział, czy się cieszyć, czy smucić.
Ja mam tak samo – przyznał, i fakt, że Craig jest niewierzący, sprawił mu przyjemność. – No to ma wielki plus u mnie – cieszył się w duchu.
Nazywał to nawet przewrotnie błogosławieństwem. Uważał, że trudno jest mieszkać z kimś, kto jest zakręcony na punkcie religijnym, bo tak mała przestrzeń, jaką jest kabina, ogranicza swobodę działania i wypowiedzi. Może też stwarzać niepotrzebne niepokoje związane z nietolerancją.
– No, ładnie powiedziane, ale ileż ludzkich cierpień spowodowała miłość. Dlaczego ludzie tak bardzo pragną miłości, czemu niektórzy zabijają się dla niej, czemu nie wybiorą przyjaźni, skoro jest tak wyrazista, Zofio? – ironizował. – Pozostała nam zatem przyjaźń.
Jak można cały dzień ganiać za piłeczką, która nie wpada do dołka? – myślał Łukasz i nudził się. Ale burbon grzał mu wnętrze i dodawał energii. Towarzystwo piło, paliło i opowiadało różne krótkie historyjki, które najczęściej wiązały się ze starością. Gdy Juan chciał się pochwalić wiekową babką i dziwił się, że staruszka zmarła dopiero w wieku dziewięćdziesięciu sześciu lat, a przecież paliła w nadmiarze i codziennie piła alkohol, Łukasz mu przerwał:
– Właśnie dlatego zmarła tak wcześnie.
Praca band lidera, jak wiesz, bo byłeś nim tyle lat, jest odpowiedzialna i ważna. Każdego dnia trzeba planować sety, pisać plany, układać nuty, aranże i tak dalej. Poza tym jakieś rozliczenia pieniężne, wypłaty i tym podobne powinny się odbywać w pojedynczej kabinie, a nie przy świadkach. Nie mogę mieszkać z kimś, kogo mam pod swoją komendą.
Obudzili się razem. Nieznośny ton pikającego budzika wytrącał ze snu. Musieli się przygotować na inspekcję kabiny. Dzień wcześniej ogłoszono załodze, że między dziesiątą a jedenastą rano każda kabina ma być wysprzątana i gotowa do kontroli. Na korytarzach załogowych i w messie pojawiły się druki z czerwonymi napisami: „Cabin inspection”.
Grupa wizytująca kajuty składała się zwykle z HR-a, czyli oficera personalnego, zajmującego się osobistymi sprawami załogantów, oficera bezpieczeństwa oraz szefowej Housekeepingu, czyli Departamentu Czystości.
Na statku trwały prace porządkowe: czyszczenie, mycie, odkurzanie, polerowanie, upiększanie. Od szóstej rano cała załoga była też na nogach z powodu immigration – amerykańskiej kontroli emigracyjnej. Co chwilę ze statkowych głośników rozlegały się komunikaty – kto i kiedy ma się stawić na górze, w klubie Galileo. Przygotowano tam stanowiska dla straży granicznej, która sprawdzała paszporty i dawała odpowiednie adnotacje. Łukasz wyjechał na jedenaste piętro i stanął w długiej kolejce załogantów. Z rąk księgowej otrzymał swój paszport, podał go jednemu z oficerów emigracyjnych i po krótkiej rozmowie „rozpoznawczej” otrzymał karteczkę z marynarską wizą, tak zwane I-95. Teraz przez kilka miesięcy miał prawo wychodzić w każdym amerykańskim porcie, nie używając paszportu.
„Od rana odbywała się embarkacja – wejście na pokład. Jeszcze przed statkiem, w terminalu, każdy pasażer został zarejestrowany i otrzymał kartę pokładową. Była ona, podobnie jak karta marynarska członka załogi, elektronicznym kluczem do kabiny oraz identyfikatorem. Goście wchodzili specjalnym, zamkniętym pomostem, łączącym terminal z głównym wejściem Navigatora – gangwayem.
Oficerowie security sprawdzali karty i podręczne bagaże; ciężkie walizki gości zostały w tym czasie ładowane na statek innym lukiem.
Show Vegas, ze względu na bardzo szybkie zmiany temp i natychmiastowe łączenia kolejnych utworów, był przedstawieniem trudnym.
Łukasz miał wprawę w seque’ach – wiązaniu końcówki poprzedniego numeru ze wstępem następnego. Wielkimi literami zapisywał w nutach słówko „seque” i dodatkowo kreślił wokół niego kółko. Gdy utwór zbliżał się do końca, lewą ręką przesuwał nuty w lewo, na skraj pulpitu, by zrzucić je i zobaczyć jaki następuje utwór, jakie ma tempo i jak zostanie to tempo pokazane lub nabite. Te uwagi miały decydujące znaczenie w ciągłości przedstawienia, szczególnie, gdy tempo było nabijane przez klik metronomu nagrany przed każdym utworem.
Łukasz, ze szczególną uwagą wsłuchiwał się w szum taśmy, bojąc się, żeby nie otrzymać w ucho zbyt dużego ataku. Jedną słuchawkę miał podniesioną za ucho prawe, praktycznie nieaktywną, ale lewa, przyciśnięta mocno do głowy mogła w każdej chwili eksplodować dźwiękiem, zwarciem czy innym wybuchem hałasu niszczącym bębenki. Mając doświadczenie z wielu podobnych sytuacji, gdy ze słuchawek uderzał nagle bardzo mocny dźwięk, starał się chronić swój słuch; wkładał do uszu małe, gąbczaste zatyczki.
Łukasz cieszył się, że coś buja, że trzeszczy, że płynie. Bo Navigator kołysał się na pełnym morzu. Przejście z kilku dni życia na skrawku lądu do powrotu w obecny stan odbyło się dla niego bezbolesnym i bezwiednym trybem. Całą nocną operację wypłynięcia statku z suchego doku zdrowo przespał. Nie wiedział, o której godzinie Navigator ma wypłynąć. Załoga musiała zgłosić się na pokład przed północą, więc stawił się i poszedł spać.
Nie był świadkiem odłączania dźwigów i pomostów łączących obie burty z betonowym kanałem. Nie widział otwarcia śluz, gdy pod kadłub wlewała się morska woda, i nie czuł pierwszego zakołysania łodzią. Nie mógł znać nerwowych rozmów kapitana i oficerów, którzy odpowiedzialni za sprawne opuszczenie doku wydawali dziesiątki rozkazów przez radio. Nie słyszał nawet rozruchu silników ani pierwszych drżeń ścian, gdy statek ruszał. Nie wziął udziału w żadnej akcji, nie był obserwatorem tego wydarzenia. Sen przeniósł go w nowe realia tak nagle, że cieszył się niby-nowo narodzony.
Rejs na Bermudy i z powrotem trwał jedenaście dni. W pamięci Łukasza pozostał jako najgorszy ze wszystkich rejsów, nie tylko z tego kontraktu. O ile na początku decyzję o pozostaniu na statku tydzień dłużej tłumaczył sobie niezdecydowaniem, wolą niepalenia za sobą mostów, chęcią zarobienia trochę więcej dolarów i możliwością zobaczenia portów spoza obszaru Karaibów, to z biegiem dni nabierał przekonania, że źle zrobił.
– Dziękujemy ci, szefie. – Basista nie przestawał chwalić decyzji Juana. Łukasz się nie odzywał. Postanowił jednak to oblać. I tak, po skończonym dniu miał zamiar wypić drinka, by dodać sobie wigoru na nocne siedzenie przy komputerze. Udawał, że majstruje przy perkusji, by odczekać moment, aż koledzy znikną z klubu. Nie miał czasu, a tym bardziej ochoty na „rozmowy o sztuce” z żadnym z nich.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|